Jan Doove

Iedere week op Wellness.nl de column van Jan Doove. Na een studie rechten aan de Erasmus- universiteit in Rotterdam is Jan terecht gekomen in een groothandelsbedrijf in de medische hulpmiddelen. Als directeur/eigenaar geeft hij leiding aan zo'n 180 mensen. Al snel merkte hij dat er veel tijd wordt verspild aan onnodige zaken. Zijn jarenlange ervaring op dit gebied en vaak originele oplossingen wil hij graag met u delen in deze column. Kernwoorden daarbij zijn: negeren en ADHD (Alles De Helft Dieet). Zijn doel is om zoveel mogelijk te bereiken met zo min mogelijk inspanning. In juli 2011 verschijnt zijn boek "negeren is vooruitzien". Meer informatie over het bedrijf van Jan vind je op www.doove.nl.

Doe de groeten aan Sonja

Mijn vrouw Anne Marie vroeg mij even bij de slijter langs te gaan voor een paar flessen wijn. Binnen kom ik een vage bekende tegen waarvan ik mij de naam niet meer herinner. En zij ook niet de mijne, merk ik al snel. We blijven vriendelijk keuvelen, draaien een beetje om de ‘namenkwestie’ heen en als zij heeft afgerekend en wegloopt zegt ze over haar linkerschouder: “Nou tot ziens dan maar weer en doe de groeten aan Sonja.”

“Sonja?” wil ik nog sputteren. Maar ze is al weg en het moment om het misverstand te herstellen is voorbij.

Jammer, want nu ben ik voor haar voor altijd de man van Sonja. Thuis gaat ze vertellen dat ze Henk (Leo, Piet??), je weet wel, die man van Sonja heeft gezien. De volgende dag komt ze Sonja tegen en zegt dat ze haar man bij de slijter heeft gezien met een kist wijn. Sonja voelt de grond onder haar voeten wegzakken: Wouter was op dat moment toch op zijn werk? Als ze ‘s avonds tegen Wouter zegt dat hij gezien is bij de slijterij met een kist wijn, ontkent hij; hij was gewoon op zijn werk. “Waarom lieg je tegen mij Wouter?” werpt ze hem toe. “Ik trek dit niet meer. Je was toch gestopt met drinken? En nu doe je het dus stiekem!” Sonja pakt haar koffer en vertrekt met de kinderen naar haar moeder.

Zaterdag op de hockeyclub merkt Wouter dat de andere ouders hem raar aankijken. Een wat ouder bestuurslid duwt hem een kaartje in zijn hand van een afkickkliniek en Wouter denkt dat hij gek wordt. Hij scheurt het kaartje in stukken en gooit het de man in zijn gezicht. Wouter wordt geschorst door de club. Wangedrag. Raakt daarna zijn baan kwijt, want zo gaan die dingen. Als het eenmaal misgaat, dan gaat het ook goed mis.

’s Avonds in de kroeg sta ik naast een man met een droevig gezicht. Ik vraag hem wat er is.

“Sonja is bij mij weg,” zegt hij zuchtend.

“Oh, ben jij dat…”

Moraal van dit verhaal? Je hebt allemaal wel eens een gesprekspartner waar je de naam niet meer van weet. Zeker als je elkaar al een paar keer bent tegengekomen is het genant om het alsnog te vragen. Mijn tip: Doe het toch maar wel. Vraag even hoe iemand heet als je het per ongeluk bent vergeten. Dat voorkomt een hoop ellende.

Heb je ook een voorbeeld van een verkeerd afgelopen "namenkwestie", mail het mij. De beste anekdotes komen in mijn boek.